Modern yaşam aile yapısını nasıl değiştiriyor?

Modernite; insanlığın dünyaya, topluma ve kendisine bakışını kökten değiştiren bir dönüşümü ifade eder. Modern yaşam, bir taraftan amacı ve hedefi belirlenmiş sosyal ve toplumsal bir varlık olan insanı bu niteliklerinden uzaklaştırarak bireyselleştirirken, diğer taraftan da yeni ve sağlıklı nesillerin var olması amacını güden geleneksel aile modelini bu amacından uzaklaştırarak yeni aile kavram ve modellerinin çıkmasına zemin hazırlıyor.

Modern yaşam; anne, baba, çocuk ilişkilerini yeniden tanımlıyor. Bireysel özgürlük adı altında geleneksel aile modelinde bulunan hak ve sorumluluklar, baba ve anne otoritesi çocuklar lehine ortadan kaldırılıyor ve aile fertleri arasında bulunan aile olma bilinci zayıflatılıyor. Gençler bireysel özgürlüklerini tam manasıyla yaşama düşüncesiyle anne ve babasıyla yaşadığı aile yuvasından ayrılarak başka bir evde tek başına veya anlaşabildiği bir arkadaşıyla yaşamayı tercih ediyor. Geleneksel aile yapısının değişmesiyle birlikte tüketim alışkanlıkları da değişiyor. Sevgi, saygı ve muhabbetin bulunduğu kalabalık sofralar, sessizliğin hâkim olduğu tek kişilik sofraya dönüşüyor.

Sosyal değişim ekonomiyi de dönüştürüyor. Evde aile mutfağında tencerede pişen yemeklerin yerini, hazır menüler ve küçük porsiyonlar alıyor. Doğal ortamında ve mevsiminde yetiştirilen besin maddeleri artık yerini her mevsim yapay ortamlarda genetiği değiştirilmiş biçimde yetiştirilen hazır gıdalara bırakıyor. Anne, baba ve çocukların birlikte oturdukları ve misafirlerin ağırlandığı geniş mobilyaların yerini kolay taşınabilir, daha işlevsel olan küçükleri alıyor. Mobilya ve yemek sektörü de bu sosyal değişimden etkilenerek tek kişinin kullanabileceği çok fonksiyonlu taşınabilir mobilyalar ve tek kişilik menüler hazırlamaya başlamıştır.

Modernleşmenin sağlık, nüfus ve aile yapısı üzerindeki sosyal etkileri

Modern yaşamın getirdiği sosyal hayattaki değişiklik sağlık sektörünü de etkiliyor. Aile poliçeleri yerini, kişiye özel bireysel sigortalara bırakıyor. İçinde yaşadığımız insan kaynağımızın her geçen gün daha da bireyselleşmesiyle birlikte bireysel sigortalara talep her geçen gün artış gösteriyor. Bilindiği gibi bireyselleşme; kişinin aile, akraba, köy, mahalle, kasaba ve cemaat gibi geleneksel yapılardan kopmasını ifade eder. Modern hayatın dayattığı bireyselleşme; insanı düşünce, inanç, sosyokültürel eylem ve söylemlerinde özgürleştirirken bu özgürlük beraberinde yalnızlığı ve belirsizliği getiriyor. Bireyselleşme insanı doğal insani çevresinden uzaklaştırdığından yalnızlık ve belirsizlikle birlikte güvensizliğe de yol açıyor.

Yeni evliliklerin azalması ve boşanmaların çoğalmasıyla birlikte doğum oranlarında da ciddi düşüşler gözleniyor. Bu durum ülke ve dünya nüfusunun yaşlanmasını beraberinde getiriyor. Nüfusun yaşlanması, bir taraftan ileri yaşlardaki insanların sıklıkla yaşadığı rahatsızlıkların tedavi ve tıbbi bakımlarıyla ilgilenen iç hastalıklarının yan dalı olan geriatri uzmanı hekimlere ihtiyacı artırırken, diğer taraftan yaşlı bakımı sektörünün ortaya çıkmasına sebebiyet veriyor. Yaşlı bakımının bebek bakımına göre daha zor olması, yaşlı bakıcılarına gereksinimi daha da artırıyor. Bu da yaşlı bakıcısı temin etme bakımından yaşlı insanlarımızı ekonomik olarak sıkıntıya sokuyor.

Bütün bunlar maddi ve manevi kültürel değerlerimizi korumada önemli bir fonksiyona sahip olan aile yapımıza köklü bir biçimde sahip çıkmamızı gerekli kılıyor. Aile yapımızı korumak da ancak sağlıklı evliliklerle mümkün olabilir. Evlilik, evlenen erkek ve kadınların arasında huzur, sevgi ve merhamet duygusunu geliştirir. İnsanlar maddi açıdan her ne kadar çok imkâna sahip olsa da kendisine sükûnet, dinginlik ve huzur verecek bir hayat arkadaşına, bir eşe gereksinim duyar. Bu gereksinim kadın yahut erkek olsun insanın yaratılışında vardır. Fıtrata, yani yaratılışa uygun evlilik; yani aile kurma eylemi, modern yaşamın getirdiği yalnızlık ve güvensizlik duygusunu da ortadan kaldıracaktır.