İnönü panzehirdir

Başbakan İsmet İnönü’yü öldürmek maksadıyla otomobilinin kapısına sıkılan üç kurşunun akisleri hâlâ devam ediyor. Bir üçgenin üç köşesini işaret ettiği sanılan ve birbirine yakın olan üç kurşun deliğini olaydan biraz sonra meclis binasının önünde gördüm. Herif nişancı imiş!

Kurşunlardan biri, kapının iç tarafındaki tutamağa rastlamış, oradan saparak mindere saplanmıştı.

Öteki, kapıdan otomobile girmiş olan adamı öldürmek için kapalı olan beriki kapıya mı ateş edilir?

Gazeteciler yazmadılar: Herif otomobilin camından, onun ardındaki Başbakan’a ateş etmiş. Bir küçük Opel marka otomobilin camı nedir ki? Kolayca delip geçecekti ve cinayet tamamlanacaktı, hele dikey gelirse yolunu değiştirmeyebilirdi.

Ya ne olmuş da öyle olmamış?

Söylendiğine göre herif ateş ederken bir binbaşı veya çavuş onun elini tutmuş ve aşağı itmiş, kurşunlar bunun için kapıya kaymış. Belki doğru, belki yanlış, duyduklarımız bu…

Başbakan Sayın İsmet İnönü heyecanlıydı. Fakat hiç korkmuş değildi, hatta neşeliydi. Ölümden kurtulmuş bir insanın sevinmesi kadar tabii ne olabilirdi? Fakat birçokları böyle olaylar karşısında pek öfkelenirler. Mizaç meselesi. İsmet İnönü de bazen öfkelenir fakat öfkesini iradesiyle yener. O sırada da öyleydi. Hatta bir saat sonra mecliste basın toplantısı yaptığı sırada pek neşeliydi. Onu hiçbir zaman o kadar neşeli görmemiştim. Takdir etmemek mümkün değil. Gazetecilerle ve benimle şakalaştı.

Biz öteden beri Sayın İsmet İnönü’ye siyasette muhalif insanlarız, kusurlarını açıkça söyleyen fakat hizmetlerini de takdir eden yapıcı muhalifleriz. Siyasette her zaman onunla aynı fikirde olamıyoruz. Lakin her vatandaşa olduğu gibi ona karşı işlenmek istenen cinayete de şiddetle muhalifiz. Bu sebeple olaydan biraz sonra mecliste ona pek çoklarından önce “Geçmiş olsun” diyenler arasında bulundum. Ertesi günkü parti kongremizde parti olarak da teşebbüsü telin ettik. Sevsek de sevmesek de İsmet İnönü bu memlekete lazımdır. Çünkü İsmet İnönü bazı zehirli rüzgârlara karşı panzehirdir.

Siyasette medeni ve meşru muhalefet mukaddestir. Fakat medeni ve meşru olamayan muhalefet vicdansızlık ve ahlaksızlıktır. Demokrasinin başlangıcı olan 1876 senesinden beri siyasette yalnız medeni ve meşru yollardan yürüseydik bugün beş on misli daha ilerlemiş olurduk. Bu gerçeği kimse inkâr edemez.

Sertlik sertliği çeker, vahşet vahşeti çağırır, cinayet yeni cinayetlerin lokumu olur. Fakat biz buna meydan vermemeliyiz. Ne kadar serinkanlı, gerçekçi ve adil davranırsak o kadar sağlam oluruz. Hislere kapılanlara karşı akıllı ve vicdanlı olmak devleti yükseltir.

Hoşça kalını