Kırılma noktası: John Lennon & Çavdar Tarlasında Çocuklar

8 Aralık 1980 gecesi Miami'nin nemli sıcağında, Orange Bowl Stadyumu'nun ışıkları altında devasa bir çarpışma yaşanıyordu. Amerikan futbolunun iki devi, New England Patriots ve Miami Dolphins karşı karşıyaydı. Sahanın her karışında amansız bir çarpışma yaşanıyordu. Tribünlerden yükselen uğultu gökyüzünü yırtıyor, ekran başındaki milyonlarca izleyici bu fiziksel mücadelenin her saniyesine kilitleniyordu. Maçın bitimine saniyeler kala, skor tabelasındaki 13-13’lük eşitliği bozmak için Patriots’ın vurucusu John Smith topun başına geçtiğinde, zamanın akışını sonsuza dek değiştirecek o haber stüdyonun kulaklıklarına sağır edici bir yıldırım gibi düştü.

Monday Night Football’un efsanevi sesi Howard Cosell, hayatının en zor, en soğuk ve en ağır anonsuna hazırlanıyordu. Sahada omuz omuza çarpışan devlerin gürültüsü devam ederken, Cosell’in titreyen sesi televizyon hoparlörlerinden evlerin içine bir matem havası gibi süzüldü: "Bunun sadece bir futbol maçı olduğunu unutmayın... Kimin kazanıp kaybettiği önemli değil. New York’tan trajik bir haber var: John Lennon, binasının önünde vuruldu ve hayatını kaybetti." O an, sadece Miami’deki stadyum değil, tüm dünya sanki derin bir boşluğa düştü. Sahadaki rekabet anlamını yitirmiş, meşin yuvarlağın çizgiyi geçip geçmemesi önemsizleşmişti. Müzik susmuş; barışın ateşini taşıyan, hayallerin ve bir neslin sesi olan o adam, New York’un o soğuk binalarının arasında savrulup gitmişti:

John Lennon

8 Aralık 1980, New York. Gün, her zamanki gibi gri ve serin başlamıştı ama John Lennon için bu tarih, beş yıllık bir sessizliğin ardından yeniden doğuşun simgesiydi. Hayatının son dönemini, New York’un kalbindeki Dakota binasında, oğlu Sean’a "ev yapımı ekmekler" pişirerek ve onun büyümesini izleyerek geçiren adam, şimdi yeniden müziğin büyüsüne kapılmıştı.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte John, Westside’daki favori kafesi La Fortuna’da kahvaltısını yaptı. Ardından Dakota binasındaki dairesine dönerek eşi Yoko Ono ile birlikte RKO Radyo’dan gelen Dave Sholin’e hayatının belki de en umut dolu röportajını verdi. Şöyle diyordu Lennon: "Hâlâ yapacak çok şeyim olduğunu hissediyorum... 40 yaşına yeni bastım ve bu yeni bir başlangıç." O an, hayatının en verimli dönemine girdiğine inanıyordu.

Öğle saatlerinde efsanevi fotoğrafçı Annie Leibovitz kapıdaydı. Rolling Stone dergisinin kapağı için John ve Yoko’nun o meşhur, savunmasız ve sevgi dolu fotoğrafını çekti. John, o karede Yoko’ya adeta bir çocuk gibi sarmalanmıştı; bu poz, onun dünyaya vermek istediği "sevgi" mesajının son görsel kanıtı olacaktı.

Saat 17.00 sularında çift, stüdyoya gitmek üzere binadan ayrıldı. Kapının önünde her zamanki gibi hayranları bekliyordu. Aralarında elinde bir albüm tutan, tıknaz ve gözlüklü bir genç vardı: Mark David Chapman. John, her zamanki nezaketiyle durdu ve Chapman'ın uzattığı Double Fantasy albümünü imzaladı. Kalemini kâğıda sürterken genç adama baktı ve sordu: "Hepsi bu mu? Başka bir şey istiyor musun?" Chapman sessizce kafasını salladı. John, arabasına bindi ve uzaklaştı.

Gece saat 22.50 civarında, limuzin West 72. Cadde’ye yanaştı. John ve Yoko, oğulları Sean’a iyi uykular demek için acele ediyorlardı. John arabadan indiğinde, gölgelerin arasından bir ses yükseldi: "Bay Lennon!"

Ardından beş el ateş sesi yankılandı. John, sarsılarak binanın girişindeki resepsiyona doğru birkaç adım attı. Ağzından kan süzülürken sadece iki kelime döküldü: "Vuruldum... Vuruldum." Resepsiyon görevlisi Jay Hastings, John’un gözlüklerini çıkarıp masanın üzerine koyarken Yoko’nun çığlıkları sokağı dolduruyordu. Polis arabasıyla Roosevelt Hastanesi’ne yetiştirilmeye çalışılsa da "hayal kuran adam" 23.07’de son nefesini verdi.

O gece bir adam klasik bir romanın son bölümünü kurşunla yazdığına inanıyordu:

27. Bölüm

Mark David Chapman, 6 Aralık 1980 sabahı New York’a vardığında, cebinde Hawaii’den getirdiği 2.000 dolar nakit, bir kutu içi oyulmuş mermi ve takıntısının kutsal kitabı Çavdar Tarlasında Çocuklar vardı. Şehrin kalabalığında kaybolmak yerine, doğrudan hedefinin merkezine, 72. Cadde’deki Dakota binasının önüne gitti.

Chapman, Dakota’nın önündeki ilk iki gününü adeta bir "hayalet hayran" gibi geçirdi. Orada saatlerce bekliyor, diğer hayranlarla konuşuyor, binaya giren çıkan her limuzini süzüyordu. Ancak zihni bir savaş alanıydı. 7 Aralık akşamı bir anlığına pişmanlık duydu; bir ankesörlü telefondan Hawaii’deki eşi Gloria’yı aradı. Ona geri döneceğini, bu "karanlık fikirden" vazgeçtiğini söyledi. O gece, içinde öldürme arzusundan çok, eve dönme isteği ağır basıyordu. Ancak sabah uyandığında, zihnindeki o hayali sesler ve "27. Bölüm"ü tamamlama hırsı yeniden galip geldi.

8 Aralık Pazartesi sabahı uyandığında artık tereddüt etmiyordu. Kaldığı otel odasını (Sheraton Centre) titizlikle düzenledi; yatağının üzerine İncil’i açık bıraktı ve yanına John Lennon’ın bir fotoğrafını yerleştirdi. Bu, kendince hazırladığı bir ritüeldi.

Öğle saatlerinde Dakota’nın önüne geri döndü. O gün her zamankinden daha "normal" görünüyordu. Hatta bir ara Lennon’ın beş yaşındaki oğlu Sean, bakıcısıyla binadan çıkarken onlara yaklaştı. Chapman, çocuğun elini tuttu ve ona "Çok güzel bir çocuksun" dedi. Bu tüyler ürpertici an, onun içindeki yıkıcı gücün ne kadar soğukkanlı bir maske arkasına saklandığının kanıtıydı.

Saat 17.00’de John Lennon binadan çıktığında, Chapman albümünü uzattı. Lennon imzasını atıp Chapman’ın gözlerinin içine bakarak, "Hepsi bu mu? Başka bir şey istiyor musun?" diye sordu. Chapman o an sadece donup kaldı. Silahı yanındaydı, John karşısındaydı ama tetiği çekemedi. Lennon gittikten sonra, saatlerce o meşhur kemerli girişin önünde beklemeye devam etti. Gece saat 22.50’de limuzin tekrar göründüğünde artık kaçacak bir yeri yoktu; ya o an yapacaktı ya da sonsuza dek silinip gidecekti. Gölgelerin arasından çıktı, silahını doğrulttu ve o karanlık "misyonu" tamamladı.

Chapman o günler boyunca sadece öldürmeyi istemedi; o, Lennon'ın şöhretini çalarak kendi isimsizliğinden kurtulmayı "arzuladı". Onun için cinayet, bir nefret eylemi değil, hastalıklı bir varoluş çabasıydı.

Kaynakça

Jack Jones. “Let Me Take You Down: Inside the Mind of Mark David Chapman, the Man Who Killed John Lennon”. Villard, 1992.

Jerome David Salinger. “The Catcher in the Rye”. Little, Brown and Company, 1951.

Frederic Seaman. “The Last Days of John Lennon”. Dell Publishing, 1992.

Howard Cosell. “I Never Played the Game”. William Morrow & Co, 1985.

James Patterson. “The Last Days of John Lennon”. Arrow Books, 2020.

Annie Leibovitz. “At Work”. Phaidon Press, 2024.